Voor ritueel.
Kobalt op wit, uit armoede geboren.
In de zeventiende eeuw bracht de VOC Chinees porselein naar Nederland: wit, beschilderd met kobaltblauw. Toen die aanvoer stokte, gingen Delftse pottenbakkers het namaken.
Porselein konden ze niet stoken. Wel aardewerk met een tinglazuur dat even wit oogde, en daarop schilderden ze in kobalt. Op het hoogtepunt stonden er tientallen plateelbakkerijen in de stad, veel ervan in leeggekomen brouwerijen.
Op een gegeven moment heette het geen imitatie meer. Het heette Delfts blauw.
Klei, water, vuur.
Het is een van de oudste dingen die mensen maken, en er is in de kern weinig aan veranderd.
Steengoed wordt zo heet gestookt dat de scherf dichtsmelt en geen water meer opneemt. Het glazuur dat eroverheen gaat is in feite glas. Waar geen glazuur zit, blijft de klei open en ruw.
Bij Proefer stopt het glazuur halverwege. Boven glas, onder klei.
Zonder oor drink je langzamer.
Een kopje zonder oor dwingt je om het anders vast te pakken. Met twee handen, om de buik heen. Je weet meteen hoe heet het is, en je wacht even.
Dat is het hele idee. Niet sneller koffie, maar even stilstaan bij koffie.
Voor ritueel.
En dan, eindelijk, kleur.
Elk glazuur valt anders uit in de oven. Geen twee kopjes zijn precies gelijk.
Voeg beelden toe om de collage te vullen.